Taş bir yapı, zeytin ağacı ve teraslar aynı peyzajın parçaları olarak okunabilir. Mimari ile yer arasındaki ilişki yalnızca manzaradan ibaret değildir; kotları, yolları, gölgeleri ve evden bahçeye geçişi de kapsar.
Çevreyi gözlemlemek, tasarımı taklide dönüştürmeden oran ve malzeme seçmeyi destekler. Duvarlar, basamaklar ve dinlenme alanları arazinin biçimine eşlik edebilir. Bitkiler farklı bir ölçek getirerek yapı ile çevresi arasındaki geçişi yumuşatır.
Yerle uyumlu bir bahçe; iklimi, yönlenmeyi ve mevcut kaynakları dikkate alan, uygun uzmanlıklarla geliştirilen seçimler gerektirir. Amaç kalıcı bir ilişki kurmaktır: yaşanabilir açık alanlar, anlaşılır yollar ve peyzaja yer bırakan bir mimari.