Çift yükseklikli bir girişte ışık, mimari kompozisyonun parçasına dönüşür. Geniş camlardan geçer, taşa dokunur ve zeminde bir gölge ritmi oluşturur. Mekân yalnızca ölçüleriyle değil, günün saatleri ve bakış açısıyla da değişir.
Bu ilişkiyi tasarlamak; yönlenmeyi, mekân derinliğini ve pencere konumlarını birlikte düşünmeyi gerektirir. Açık tonlu yüzeyler ışığı yayarken dokulu malzemeler ışığın hareketini görünür kılar. Ağaçlar, saçaklar ve gölgeleme elemanları da iç ve dış arasındaki ilişkiye katılır.
Nitelik, cam yüzeyin büyüklüğüyle eş anlamlı değildir. Davetkâr bir mekân; ışık, gölge, mahremiyet ve günlük kullanım arasındaki dengeden doğar. Mimari karar, okunaklı bir girişe, aydınlık bir dinlenme alanına ve dışarıya uzanan bir bakışa dönüşür.